Dünyanın tüm çocukları güzeldir. Güzellik görecelidir, nereden ve nasıl baktığına bağlı olarak...

Gitmezseniz, görmezseniz o köy sizin köyünüz olmuyor. Sözcükler şarkılarda takılı kalıyor. Ekim 2004...Viranşehir Festivalindeyiz.O yıl ilk kez yapılıyor Viranşehir festivali...İlkler her zaman farklı, aksak, eksik olur. Sonradan durulur, kendini bulur ve tamamlanır.

Sıcacık karşılandık, doğunun kendine has misafirperverliğiyle... Festivale çocuk oyunuyla katıldık, bu yüzden “çocuk”la ilgili olacak anlatacaklarım...

Açık havada, parklarda oynamak ve çıtalı şeytan uçurtmaları yapmak, çocuklara yaptırmaktı amacımız. İlk gün bunun mümkün olmadığını ve yalnızca oyunumuzu oynayabileceğimizi  gördük. İkinci gün edindiğimiz tecrübelerle daha hazırlıklıydık.Uçurtmaları salonda yapıp, orada dağıtacaktık fakat rüzgarın “r”sinden eser yoktu, uçuramadık. Rengarenk, çıtalı şeytan uçurtmalarını çocuklara dağıtılması için görevlilere verdik.

Uçurtma yapmayı öğretecektik çocuklara, oyun oynamayı öğretecektik; İzin vermediler. Kendilerine çocukmuş, insan yavrusuymuş gibi davranan yabancıları garipsediler. İşin garibi, gerçekten de öyleydik. Çünkü şarkı sözlerinde takılı kalmıştı ülke sevgisi. Buraları gelip görmezseniz, sahiplenemezsiniz, sevemezsiniz. Onlar, park bekçisinin kaba saba davranışlarına, elindeki sopanın acımasızlığına ve acısına alışmışlardı. Ama şuna inanıyorum ki, onlar da alışacak, öğrenecekler oyun oynamayı, birbirlerini incitmemeyi. Burada gerçekten şartlar ağır ve yaşam acımasız. Tüm bunlara rağmen onlar çocuk ve çabucak kavrar, öğrenirler. İyi ve kötü arasındaki ayırımı hesapsız yapar ve elbette iyiye güzele sarılırlar.

Bu zorlu sürecin çocuklarından seneye daha düzenli, daha tertipli, daha tanıdık olarak yeniden buluşacağımıza inanarak ayrılıyoruz.

“Birşey paylaşınca güzelse, bu kavga bu savaş koşar adım adım güzelliklere”...

 5 EKİM 2004

Şerif ŞAHİNER